Achtergrond
Bestuur
Jaarverslag 2016
Archief jaarverslagen
 Jaarverslag 2008
  La troupe Centre Nimba
  Reisverslag
  Nimba Studio
  Personeel
  Studie project
  Margriets Betere Wereld
  Nimba Cyber
  Nimba Shop
  Voetbalclub
  Nieuwe bus
  Rijst
  Tractor
 Jaarverslag 2007
 Jaarverslag 2009
 Jaarverslag 2010
 Jaarverslag 2011
 Jaarverslag 2012
 Jaarverslag 2013
 Jaarverslag 2014
 Jaarverslag 2015
Nimba 20 jaar
ANBI
Contact met Nimba
het logo van nimba
Reisverslag
 
 

Naar Centre Nimba van 16 januari - 2 februari 2008 Ik ben zondag 3 februari terug gekomen, ‘s nachts gevlogen en ben nu pas goed fysiek moe. Van de Afrikanen hun armoede en hun gezondheidsproblemen wordt je soms wanhopig moe. De infrastructuur van het land is erbarmelijk, in de arme wijken zijn geen riolen en als ze er zijn: open kanalen waar men alles in dumpt vooral al het westers ingevoerde plastic, of er groeien planten in, zodat alles verstopt raakt . Kinderen toeven bij poelen vies water met muggen, hebben constant malaria; mensen gaan nog dood aan tyfus vooral als ze het ziekenhuis niet kunnen betalen, een consult kost bij de FMG ( de islamitische dokters waar ik meeliep) 2000gnfrancs = 0.33E, bij de universiteit 5000 = < 1E maar bij de privé klinieken, die vaak veel dichter bij zijn, het tienvoudige. Er is geen openbaar vervoer, er rijden wel veel gammele taxi’s en busjes, de enige manier voor de mensen om zich te verplaatsen, als te voet te ver is. Het land zou zijn eigen granen en rijst moeten kunnen verbouwen, maar het platteland is al leeg gestroomd. Er is vaak geen elektriciteit, afgelopen zaterdag was er de hele dag weer geen stroom, een stuk elektriciteitskabel van onze wijk was gestolen, dat verkoopt men dan op de markt. Maar dat is niet zo erg als geen schoon water hebben. Het centrum heeft gelukkig een eigen waterpomp waar ook de buurt van profiteert.

Het is natuurlijk wel dankbaar dat er door onze aanwezigheid weer eten was, dat we handeltjes hebben helpen opzetten - men kan nergens geld lenen- en dat we het schoolgeld voor de buurkinderen hebben betaald, want bestrijden van het analfabetisme (70-80%) is ook een halszaak.

Maar ik heb me wel meerdere keren afgevraagd wat is de zin van mijn aanwezigheid, zeker als arts. Curatieve geneeskunst moet wel of liever je moet wel, wij dokters zijn daar voor opgeleid en je bent er goed in. Maar al die polypragmatie, ook bij jonge kinderen: een middel tegen koorts, een malariamiddel, een anthelminticum, een antibioticum en dan ook nog maar een antibraakmiddel. Als ik dan sputter zegt men: als het niet lukt, komt men terug. En als dokter kun je moeilijk een riool gaan graven, wel geld ervoor geven. Preventieve programma’s, als vaccinaties, moeder-kind zorg, prenatale controles en voedingsinstructies en aids voorlichting zijn gelukkig wel van de grond gekomen. Nieuwe poliogevallen zijn er veel minder.

Maar dat riool en die vuilnisbelten midden op de markt naast uitgestalde etenswaar en spelende kinderen. En de Afrikanen halen hun schouders op of lachen om de gestolen kabel. Jullie hebben geen gemeenschapszin heb ik ze verweten, er is geen solidariteit, maar ja wat wil je als je honger hebt of ziek bent, of alleen kan bedelen.

De ontwikkeling moet uit de mensen zelf komen weet je. Kennis overdragen, belangstelling tonen, activiteiten ondersteunen. Kleinschalig werkt het. Dat zag je bij de dokters van de FMG, maar vooral op en rond Centre Nimba gebeurt er van alles. De gehandicapte kinderen, de mensen van en rond het centrum toonden hun veerkracht. Om hun dankbaarheid te tonen hebben ze een prachtig feest voor ons georganiseerd. Er werd gedanst, getrommeld en gezongen en er werd vol lof gesproken over hun Centre Nimba.

Regina